Νίκος Παπαϊωάννου: Ο υφυπουργός Παιδείας στην «Ώρα του Πολίτη» – «Τα δημόσια πανεπιστήμια δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα, είμαστε υπερήφανοι» [βίντεο]

Στα γραφεία της Politis Group βρέθηκε ο υπουργός Παιδείας, αρμόδιος για θέματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, κ. Νίκος Παπαϊωάννου, όντας καλεσμένος του Δ/ντη ΜΜΕ Τοπικής Αυτοδιοίκησης του Ομίλου κ. Λάμπρου Κατσαρού, στην εκπομπή η «Ώρα του Πολίτη».

Στην αρχή της συζήτησης ο υφυπουργός Παιδείας, αρμόδιος για θέματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, κ. Νίκος Παπαϊωάννου έκανε εκτενή αναφορά στη Σύνοδο των Πρυτάνεων που βρίσκεται σε εξέλιξη. Χαρακτήρισε σημαντική κάθε σύνοδο καθώς όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε μπαίνουν ζητήματα καθημερινότητος και ζητήματα στρατηγικής.

Όταν στο τραπέζι της συζήτησης έπεσε το ζήτημα των μη ενεργών φοιτητών ο κ. Παπαϊωάννου ήταν κατηγορηματικός: «Θα κάνουμε μία εκκαθάριση φοιτητικών καταλόγων. Αυτή η εκκαθάριση έχει να κάνει με όλον αυτόν τον κόσμο που πραγματικά έχει εγκαταλείψει.» Ο υφυπουργός, μιλώντας για τη λειτουργία των μη κρατικών πανεπιστημίων τόνισε επανειλημμένως ότι τα δημόσια πανεπιστήμια έχουν πολύ υψηλό επίπεδο και δεν πρέπει να φοβούνται για τίποτα.

Ο κ. Παπαϊωάννου αναφέρθηκε και στην ανομία που επικρατεί στους πανεπιστημιακούς χώρους καθώς και στις κατηγορίες που του έχει αποδώσει η Πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας κα. Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Η κουβέντα έφτασε στο ζήτημα των πανελληνίων και το ενδεχόμενο κατάργησης αυτού του εξεταστικοκεντρικού συστήματος, όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος.

Ο κ. Παπαϊωάννου δε δίστασε να απαντήσει και στην έντονη φημολογία που επικρατεί γύρω από το όνομά του σχετικά με την συμμετοχή στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές στην Α’ Θεσσαλονίκης, κάνοντας μάλιστα ιδιαίτερη μνεία προς το πρόσωπο του Πρωθυπουργού για την εμπιστοσύνη που του επιδεικνύει.

Νίκος Παπαϊωάννου: Αναλυτικά όσα είπε ο υφυπουργός Παιδείας

«Ξεκίνησε η Σύνοδος των Πρυτάνεων. Η Σύνοδος είναι ένα όργανο. Δεν είναι θεσμοθετημένο με την έννοια της τυπικής δομής. Όμως, είναι συμβουλευτικό στην εκάστοτε ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και γενικότερα στην πολιτεία. Επειδή και εγώ υπήρξα πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου για τέσσερα χρόνια, θεωρώ ότι οι εργασίες της κάθε Συνόδου είναι σημαντικές, διότι αναδεικνύουν θέματα καθημερινότητας καταρχήν. Πραγματικά η κάθε Σύνοδος είναι σημαντική, διότι όπως είπα μπαίνουν ζητήματα καθημερινότητος και ζητήματα στρατηγικής.

Ένα από τα ζητήματα στρατηγικής, και για να πάμε στο άμεσο, το σημερινό, που είχε συζητηθεί στην Σύνοδο των Πρυτάνεων τον Δεκέμβριο μήνα στο Μιστρά, όπου οργάνωσε το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, συζητήθηκαν και οι επικείμενες διαγραφές των μη ενεργών των αιώνιων, αν θέλετε, αλλά ακαδημαϊκά νομίζω ότι ο όρος μη ενεργοί φοιτητές είναι πιο δόκιμος. Συζητήθηκε το θέμα αυτό και η άποψη της Συνόδου τότε είναι ότι ναι υπάρχουν φοιτητές οι οποίοι για τους δικούς τους λόγους έχουν εγκαταλείψει τις σπουδές. Υπάρχουν όμως και φοιτητές οι οποίοι βλέποντας ότι έρχεται η διαγραφή κάνουν και την τελευταία προσπάθεια έτσι ώστε να την αποφύγουν.

Άρα λοιπόν δόθηκε μία άποψη. Η άποψη αυτή ενσωματώθηκε σε αυτό το οποίο και ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε μετά τη σύσκεψη την οποία είχαμε και το οποίο θα αποτυπωθεί στο επερχόμενο νομοθέτημα που θα κατατεθεί στη Βουλή όπου είναι ένα νομοθέτημα ισορροπημένο έτσι ώστε αφενός να έχουμε την εκαθάριση των φοιτητικών καταλόγων και αφετέρου να δίνεται η δυνατότητα στις φοιτήτριες και τους φοιτητές εκείνους οι οποίοι για κάποιους λόγους είχαν αργήσει, τα είχαν παρατήσει εδώ και χρόνια, όμως μπήκαν στην διαδικασία, με συγκεκριμένους όρους να τους δοθεί η δυνατότητα να τελειώσουν τις σπουδές τους. Άρα λοιπόν η σύνοδος είναι κάτι πραγματικά σημαντικό για την τριτοβάθμια εκπαίδευση διότι συζητούμε όλα τα ζητήματα τόσο των κεντρικών όσο και των περιφερικών πανεπιστημίων» τόνισε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στους μη ενεργούς φοιτητές στα ελληνικά πανεπιστήμια έκανε λόγο για 370.000 φοιτητές σε 24 πανεπιστημιακά ιδρύματα εκ των οποίων οι 330.000 περίπου είναι μη ενεργοί φοιτητές.

«Περίπου αυτή τη στιγμή εγγεγραμμένοι σε όλα τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια, 24 τον αριθμό, είναι περίπου τους 730.000 φοιτητές, εκ των οποίων οι 328.000, 327.000 κάτι, 330 είναι αυτό που λέμε αιώνιοι φοιτητές. Άρα λοιπόν αντιλαμβάνεστε ότι στους καταλόγους τους φοιτητικούς υπάρχει κόσμος που είναι εγγεγραμμένος και ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με το πανεπιστήμιο. Ενδεχομένως, φαντάζομαι να μην ισχύει, να υπάρχουν και φοιτητές ή φοιτήτριες οι οποίες και οι οποίοι να μην βρίσκονται ζωή. Να πω για παράδειγμα ότι στα πανεπιστήμια της Αθήνας, το ΕΚΠΑ, το οποίο είναι 200 ετών πανεπιστήμιο, το αρχαιότερο πανεπιστήμιο της χώρας μας, Όπως και στο οικονομικό πανεπιστήμιο, υπάρχουν τρεις εγγεγραμμένοι συνολικά, της δεκαετίας του 30. Και αν θέλετε να είμαι ακόμα πιο σαφής, ενεγράφη κάποιος εξ αυτών το 1935. Που σημαίνει τι; Ότι αυτός ενεγράφη στο συγκεκριμένο τμήμα πότε, όταν ήταν γεννηθείς το 1918-1917. Ελπίζω να είναι εν ζωή βέβαια, αλλά ο Θεός άλλα κελεύει. Αλλά σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχει η δυνατότητα διαγραφής. Αν δεν έρθει κάποιος που συνήθως δεν έρχονται και γιατί να έρθουν;» ανέφερε ο υφυπουργός Παιδείας και συνέχισε « Όμως όλη αυτή η συσσώρευση φοιτητριών και φοιτητών έχει και ακαδημαϊκό και διοικητικό κόστος. Λένε κάποιοι «και τι σας πειράζει ένας φοιτητής να είναι εγγεγραμμένος; Έχει οικονομικό κόστος; Δημιουργεί κάποιο πρόβλημα;» Άμεσο όχι. Έμμεσο και ουσιαστικό ναι. Ακαδημαϊκό και διοικητικό. Η μεγάλη εικόνα του Ελληνικού Δημοσίου Πανεπιστημίου είναι ποια; Είναι οι διεθνείς κατατάξεις που έχουν όλα τα ελληνικά πανεπιστήμια Και πρέπει να πω θερμά συγχαρητήρια σε όλες τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους οι οποίοι με την ακαδημαϊκή τους παρουσία και την ερευνητική τους δραστηριότητα έχουν ανεβάσει τόσο πολύ ψηλά την εικόνα του Ελληνικού Δημοσίου Πανεπιστημίου. Πραγματικά είμαστε περήφανοι. Είμαστε και ως Ελλάδα και ως πατρίδα περήφανοι για την ποιότητα και την αξία του Ελληνικού Δημοσίου Πανεπιστημίου. Όμως, σε αυτές τις διεθνείς κατατάξεις δεν μετράμε μόνο την ερευνητική δραστηριότητα, ούτε τον αριθμό των εργασιών που είναι δημοσιευμένες, ούτε την ακαδημαϊκή προσέγγιση. Υπάρχουν και άλλα πιο ποιοτικά στοιχεία τα οποία χαρακτηρίζουν το κάθε πανεπιστήμιο. Ποια είναι αυτά; Πρώτον, αναλογία διδάσκοντα προς φοιτητές. Επειδή δεν μπορώ εγώ να διαγράψω τον χι φοιτητή, άρα σε κάθε ακαδημαϊκό τμήμα, σε κάθε τμήμα είναι εγγεγραμμένοι όλοι. Άρα λοιπόν, η αναλογία αυξάνει όσον αφορά τον παρονομαστή δραματικά. Είναι 1 προς 49. Δεύτερον, όταν μετράμε την οικονομική παροχή της πολιτείας προς τα πανεπιστήμια προς φοιτητές μειώνεται μάλλον ο παρονομαστής τώρα. Η πολιτεία τα τελευταία χρόνια μεριμνά για αυτή όλη την οικονομική βοήθεια. Επίσης έχουμε πολύ υψηλό δείχτη εγκατάλειψης σπουδών. Είναι του ποσοστού του 45% και βγαίνει από τα νούμερα που είπαμε προηγουμένως, του συνόλου προς τους αιωνίους. Πολύ χαμηλή αναλογία αποφοίτων προς εγγεγραμμένους στο 9,8%. Όλα αυτά λοιπόν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά είναι που δημιουργούν μικρότερο ή μεγαλύτερο κάθε φορά τροχοπέδη στην ακόμα καλύτερη εικόνα του ελληνικού δημοσίου πανεπιστημίου, στις διεθνείς κατατάξεις.

Τι γίνεται λοιπόν; Το είπε και ο πρωθυπουργός και ήταν πραγματικά πολύ ξεκάθαρος. Ότι θα κάνουμε μία εκκαθάριση φοιτητικών καταλόγων. Αυτή η εκκαθάριση έχει να κάνει με όλον αυτόν τον κόσμο που πραγματικά έχει εγκαταλείψει. Αυτό είναι το ακαδημαϊκό κόστος.

Πάμε τώρα στο διοικητικό κόστος. Το υπάρχον διοικητικό προσωπικό χάνει εργατοώρες. Διότι όταν θέλει να στείλει κάποια στοιχεία, είτε στην κεντρική διοίκηση του πανεπιστημίου, είτε στο υπουργείο, ασχολείται με το σύνολο των φοιτητών και όχι με τους ενεργούς φοιτητές, πρέπει να βρει στοιχεία. να ανατρέξει, να προσθέσει στοιχεία για κόσμο που δεν έχει καμία σχέση με το πανεπιστήμιο. Άρα γίνεται μια τυπική εκκαθάριση. Υπάρχει και μια κοινωνική προσέγγιση του νομοθετήματος για όλους εκείνους, οι οποίοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους. Όμως αποφάσισαν να έρθουν και να ολοκληρώσουν. Βέβαια με κάποιες προϋποθέσεις. Ο οποιοσδήποτε έχει ξεπεράσει τον αριθμό των ετών σπουδών Τον νη ετών, όπου νη είναι ο αριθμός των ετών. Ανάλογα με το πόσα έτη έχει το κάθε τμήμα. Είτε έχει τελειώσει πριν από 10 χρόνια, είτε το έχει ξεπεράσει πριν από 10 χρόνια, είτε πριν από 50 χρόνια, αλλά έχει περάσει το 75%, τον ECTS των πιστωτικών μονάδων, που αντιστοιχούν σε μαθήματα του προγράμματος σπουδών και έχουν συμμετάσχει σε εξεταστικές τα τελευταία δύο χρόνια, αυτοί έχουν το δικαίωμα παράτασης για άλλα δύο εξάμηνα. Κι αν έχουν πτυχιακή ή πρακτική εργασία έχουν συν ένα εξάμηνο. Σε όλη αυτή τη διαδικασία δεν εμπεριέχονται φοιτήτριες και φοιτητές, οι οποίες με διάφορες δυσκολίες με ΑμεΑ πάνω από 50% αναπηρία, οι φοιτητές με κάποια αναπηρία πάνω από 50%. Αυτά τα παιδιά δεν εμπίπτουν σε καμία διάταξη.»

Στην «Ώρα του Πολίτη» είχε φιλοξενηθεί και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ κ. Παύλος Μαρινάκης, ο οποίος χαρακτήρισε τομή στην ελληνική παιδεία την εισαγωγή των μη κρατικών πανεπιστημίων. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο υφυπουργός Παιδείας κ. Νίκος Παπαϊωάννου.

«Θα συμφωνήσω απόλυτα με τον Παύλο Μαρινάκη. Να προσθέσω ότι είχαμε μείνει στον κόσμο εμείς και η Κούβα που δεν είχαμε τη δυνατότητα εγκατάστασης και λειτουργίας μη κρατικών ελληνικών πανεπιστημίων. Βεβαίως έχουμε και το άρθρο 16 κάτι το οποίο ισχυρά πιστεύω ότι έπρεπε να είχε αναθεωρηθεί και να δίνεται η δυνατότητα για την ίδρυση ενός πραγματικού ιδιωτικού πανεπιστημίου. Το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι τόσο ψηλά που δεν έχει να φοβηθεί τίποτε, από κανένα μη κρατικό ξένο πανεπιστήμιο που θα έρθει και θα εγκατασταθεί. Επίσης δίνεται και η δυνατότητα σε πολλά παιδιά, τα οποία δεν πέτυχαν στο ελληνικό πανεπιστήμιο, αντί να φύγουν στο εξωτερικό να μείνουν στην πατρίδα μας. Θεωρώ ότι η όλη παρουσία τέτοιων ιδρυμάτων τα οποία έχουν στις χώρες όπου είναι εγκαταστημένα ένα επίπεδο υψηλό, δεν θα έρθουν εδώ για να χάσουν το επίπεδό τους. Διότι η παρουσία τους εδώ αντανακλά στο αντίστοιχο μητρικό πανεπιστήμιο. Η εγκατάσταση και η λειτουργία των ξένων πανεπιστημίων στην πατρίδα μας ελέγχεται εξονυχιστικά. Και θα έλεγα με δυνατούς όρους. Θα ελέγχονται απευθείας από την πολιτεία. Θεωρώ τον νόμο Πιερρακάκη μία από τις μεγαλύτερες μεταρρυθμιστικές τομές. Που έχουν γίνει στην πατρίδα μας. Αυτό είναι το ένα κομμάτι Το άλλο είναι ότι θα βοηθήσει και το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο. Όλα αυτά προς όφελος των νέων παιδιών. Γιατί πραγματικά για ποιο λόγο υπάρχει το πανεπιστήμιο; Υπάρχει για να σπουδάζουν τα νέα παιδιά. Και τι να σπουδάζουν; Αυτό το οποίο αύριο μεθαύριο θα τους δώσει τα εφόδια για να αναπτύξουν τον επαγγελματικό τους βίο. Όλα αυτά τα μη κρατικά πανεπιστήμια δεν θα έρχονταν να συμπράξουν σε επίπεδο Dual degrees ή join degrees, σε επίπεδο master, με τα ελληνικά πανεπιστήμια. Αποτέλεσμα αυτού ο Έλληνας φοιτητής του αντίστοιχου μεταπτυχιακού προγράμματος να λαμβάνει διπλό τίτλο σπουδών, και από το ξένο και από το ελληνικό μητρικό πανεπιστήμιο. Διότι το πρόγραμμα σπουδών σε μεταπτυχιακό επίπεδο είναι ήδη προσυμφωνημένο. Ότι θα κάνει ο Αμερικάνος, θα κάνει και ο Έλληνας στην πατρίδα μας. Και θα υπάρχει δυνατότητα κάθε χρόνο κάποιοι φοιτητές Αμερικάνοι να έρθουν εδώ και Έλληνες να πάνε εκεί. Όμως θα έχουν το ίδιο πρόγραμμα. Εσείς στην Αμερική, εγώ στην Ελλάδα. Θα ακολουθούμε το ίδιο πρόγραμμα. Άρα έχουμε την ίδια γνώση.

Στο ερώτημα αν κάποιο ίδρυμα δεν ανταποκριθεί στις ανάγκες της Κυβέρνησης και του υπουργείου ο κ. Παπαϊωάννου ήταν ξεκάθαρος: «Θα έχει πρόβλημα. Προφανώς δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Προφανώς πρέπει να υπάρχουν αξιολογήσεις. Θα υπάρχουν συνεχείς αξιολογήσεις των προγραμμάτων σπουδών, αξιολογήσεις του προσωπικού το οποίο θα προσληφθεί.»

Ο υφυπουργός στάθηκε και στο φαινόμενο των τελευταίων ετών να βάζουν λουκέτο τμήματα πανεπιστημιακών ιδρυμάτων σε απομακρυσμένες περιοχές.

«Πρώτα απ’ όλα όπως σας είπα πριν το 19, το 18 και πίσω ήθελα να ιδρύσω ένα τμήμα, με μια τυπική απόφαση το ιδρύαμε. Τώρα βαδίζουμε σύμφωνα με το νόμο 4957. Ακολουθούνται κάποια βήματα Καθαρά, ακαδημαϊκά, απόφαση συγκλήτου, ΕΘΑΕ. Εξετάζουν όλα τα χαρακτηριστικά που είπαμε και συστήνει θετικά ή αρνητικά προς το υπουργείο για να προχωρήσει. Η παρουσία οποιοδήποτε πανεπιστημιακού ιδρύματος ή κάποιου τμήματος σε μια οποιαδήποτε περιοχή θα πρέπει να συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις που μπαίνουν κάτω από τον τίτλο «Φοιτητική μέριμνα» έτσι ώστε να υποδεχθεί και να δώσει τη δυνατότητα σε έναν νέο φοιτητή να ζήσει εκεί.» ανέφερε συγκεκριμένα.

Ο κ. Παπαϊωάννου ήταν πραγματικός «καταπέλτης» όταν στο τραπέζι της συζήτησης έπεσε το ζήτημα της ανομίας που επικρατεί κατά καιρούς στους πανεπιστημιακούς χώρους ενώ αποστομωτική ήταν και η απάντήση του προς τη Πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας κα. Ζωή Κωνσταντοπούλου.

«Το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο ανήκει στον φοιτητή, τη φοιτήτρια και τον εργαζόμενο. Όλο το στήσιμο προέρχεται από το υστέρημα του ελληνικού λαού. Αυτό το υστέρημα δεν μπορεί κανείς κάτω από οποιαδήποτε ιδεολογική κάλυψη ή ιδεολογικό ευφυολόγημα να λειτουργήσει ακτιβιστικά απέναντι σε αυτό το οικοδόμημα που λέγεται πανεπιστήμιο.» τόνισε αρχικά ο υφυπουργός Παιδείας και συμπλήρωσε «Εμείς ως πανεπιστημιακοί δεν έχουμε διδαχθεί ούτε έχουμε κάνει στην πράξη επιχειρησιακή λογική. Το μόνο που θέλουμε είναι η ηρεμία μέσα στα πανεπιστήμια. Και προκειμένου να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός ενίοτε χρειάζεται η επέμβαση της Αστυνομίας για να ηρεμήσει τα πράγματα. Αν βρισκόμουν πάλι στη θέση του πρύτανη τα ίδια θα έκανα. Η βιβλιοθήκη του Βιολογικού στη Θεσσαλονίκη στη Φυσικομαθηματική σχολή, ούσα κατειλημμένη επί 34 χρόνια, έπρεπε να την αφήσω να μην αποδοθεί στην πανεπιστημιακή κοινότητα; Για ποιο λόγο εξέλεγην ως πρύτανης; Για να βάζω μόνο υπογραφές;».

Μιλώντας για το νέο σύστημα διεξαγωγής των πανελληνίων εξετάσεων ή και την πλήρη κατάργηση αυτών, ο κ. Νίκος Παπαϊωάννου χαρακτήρισε ορθή την πρόταση για τον ευρύ διάλογο που έριξε στο τραπέζι η υπουργός Παιδείας κα. Σοφία Ζαχαράκη.

«Τι έχουμε, λοιπόν, μέχρι τώρα; Έχουμε το πλέον αδιάβλητο σύστημα. Αυτό είναι το μόνο δεδομένο. Από την άλλη όμως είναι σωστό η όλη πορεία των νέων παιδιών, από ένα σημείο και έπειτα, να κρίνεται από 4 τρίωρα; Προφανώς και όχι. Άρα υπάρχει ένα Λύκειο με ένα εξεταστικοκεντρικό σύστημα. Όλοι στοχεύουν στις εξετάσεις. Πρέπει να μάθω και άλλα; Βεβαίως και πρέπει. Άρα ορθώς το θέτει σε μία βάση συναντίληψης και συζήτησης με τους πλέον ειδήμονες η υπουργός.» ανέφερε συγκεκριμένα.

Προς το τέλος της συζήτησης, η κουβέντα στράφηκε στην επιστολή που έστειλε ο φοιτητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Γιώργος Τριανταφύλλου.

«Θέλω να συγχαρώ τον Γιώργο επειδή δε δίστασε να δημοσιοποιήσει το πρόβλημα αλλά και να ευαισθητοποιήσει συναδέλφους ακαδημαϊκούς και την Πολιτεία. Αυτό το παιδί που είναι στο φάσμα του αυτισμού έχει γράψει 4 βιβλία. Αυτά που ζητά ο Γιώργος είναι υποχρέωση της Πολιτείας. Τι έκανα μετά την επιστολή του Γιώργου; Έστειλα τρεις επιστολές. Μία επιστολή προς όλα τα πανεπιστήμια για να μου πουν τα χρήματα τα οποία είχαν αποσταλεί στα πανεπιστήμια και ήταν για τις ομάδες υποστήριξης των φοιτητών που έχουν κατανεμηθεί. Θέλω να πω ότι πρέπει να τρέξουμε. Και αν δεν είχαμε τρέξει ζητώ συγγνώμη. Η δεύτερη επιστολή ήταν προς τα παιδαγωγικά τμήματα όλης της χώρας και τα παιδαγωγικά ειδικής αγωγής καθώς και από όσους συμμετέχουν σε αντίστοιχα μεταπτυχιακά, να μου στείλουν τις καλές πρακτικές τις οποίες μπορούμε να εφαρμόσουμε ως Πολιτεία. Τέλος ήρθα σε επαφή με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες έτσι ώστε να μου δώσουν και εκείνοι την προτεραιοποίηση τους. Άρα ο Γιώργος ήταν μία καλή ευκαίρια για να βοηθήσει στην πιο εμφανή δράση των πανεπιστημίων απέναντι σε αυτά τα άτομα.» τόνισε ο υφυπουργός Παιδείας.

Ο κ. Παπαϊωάννου δε δίστασε να απαντήσει και στην έντονη φημολογία που επικρατεί γύρω από το όνομά του σχετικά με την συμμετοχή στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές στην Α’ Θεσσαλονίκης, κάνοντας μάλιστα ιδιαίτερη μνεία προς το πρόσωπο του Πρωθυπουργού για την εμπιστοσύνη που του επιδεικνύει. «Τιμή μου που υπηρετώ έναν πρωθυπουργό που ό, τι υπόσχεται το κάνει».

«Το μόνο άγχος που έχω είναι την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού να την κάνω καθημερινά πράξη γιατί η εμπιστοσύνη προς τον πρωθυπουργό αντανακλά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.» κατέληξε ο υφυπουργός Παιδείας κ. Νίκος Παπαϊωάννου.

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΕΔΩ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Γιώργος Τριανταφύλλου – Φοιτητής 8ου εξαμήνου στη Θεάτρου του ΑΠΘ

Aποδέκτες : Κυριάκος Αναταστασιάδης – Πρύτανης ΑΠΘ, Νίκος Παπαιωάννου – Υφυπουργός Παιδείας και ΕΣΑΜΕΑ.

Γράφω αυτήν την επιστολή για να εκφράσω το πόσο έχω απαυδήσει απ’ το γεγονός ότι το να ανήκεις σε οιαδήποτε ευάλωτη κοινωνική ομάδα, είτε είναι αυτήν των χαμηλότερων οικονομικών στρωμάτων,  είτε αυτήν των ΑΜΕΑ και να είσαι φοιτητής είναι εξαιρετικά επώδυνο. Ειδικά δε, όταν ανήκεις και στις δύο.

Έχω σκεφτεί να παρατήσω την σχολή μου, ουκ ολίγες φορές, και αυτό διότι είμαι άνθρωπος που όντας στο φάσμα του αυτισμού, η ψυχική μου υγεία είναι εύθραυστη – επικίνδυνα – και η υποδομή στο τμήμα που σπουδάζω ανύπαρκτη, σε σημείο να νιώθω πως έχω αποτύχει παταγωδώς, όχι επειδή εγώ κάνω κάτι λάθος, αλλά επειδή το πανεπιστήμιο δεν είναι σε θέση να με υποστηρίξει όσο θα έπρεπε – όσο και αν κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες οι καθηγητές και Πρόεδρος του τμήματος μου .

Φανταστείτε τώρα, πως είναι να διαγιγνώσκεσαι με asperger, και να αντιμετωπίζεις ζητήματα υπερευαισθησίας στο αισθητηριακό σου κέντρο, κάτι που σημαίνει ότι το παραμικρό ερέθισμα μπορεί να σου προκαλέσει σωματικό πόνο και αλλαγή διάθεσης. Λ.χ ήχος, φως, εκφράσεις προσώπου των άλλων ατόμων. 

Και πως είναι να αναγκάζεσαι – σε ένα τμήμα που δεν είναι όπως αυτό της ιατρικής- να υποχρεούσαι να βρίσκεσαι σε μια αίθουσα με 50 άτομα, για θεωρητικά μαθήματα – τα λεγόμενα σεμινάρια – επειδή υποτίθεται ότι θα πρέπει να μάθεις να δουλεύεις ομαδικά. Έλα όμως που ως αυτιστικός , έχεις αυτό το ζήτημα – ότι δυσκολεύεσαι σε αυτό – και νιώθεις πως το διάβασμα των πανελληνίων, η προσπάθεια χρόνων, με καθηγητές όπως αυτοί της παράλληλης στήριξης στο σχολείο πήγε στράφι. 

Πήγε στράφι γιατί αναγκάζομαι να εξηγώ σε πέντε καθηγητές ανά εξάμηνο τι μου συμβαίνει, να προσπαθούνε να με καταλάβουνε, αλλά να αναρωτιέμαι, γιατί να πρέπει να δώσω αναφορά καθώς το πανεπιστήμιο θα έπρεπε να μου δώσει την λύση.  

Έχω ανάγκη από ατομική συμπερίληψη, κατανόηση, και υποστήριξη στην ύπαρξη ενός πλαισίου το οποίο θα δίνει οδηγίες σε όλους τους καθηγητές για το πώς θα συμπεριφέρονται στα αυτιστικά άτομα. Οι προφορικές εξετάσεις δεν αρκούνε, και δυστυχώς υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη για άτομα σαν εμένα ώστε να μπορούνε και να έχουν διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας και εκπαίδευσης.

Και γιατί όχι, να μην υπάρξει και ένα σύστημα σαν αυτό της παράλληλης στήριξης στα πανεπιστήμια. Η οικονομική μου κατάσταση δεν μου επιτρέπει να πληρώσω κάποιον έξτρα άνθρωπο ώστε να με βοηθάει στην σχολή, για αυτό ζητάω από εσάς κύριε Υφυπουργέ και κύριε Πρύτανη να με βοηθήσετε ώστε να μην είναι η πάθηση μου και το οικονομικό μου υπόβαθρο λόγοι για να αφήσω την σχολή. Κάντε με σας παρακαλώ σε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα να νιώσω ότι δεν είμαι μόνος.

Ζητώ λοιπόν:

1.Την συγκρότηση ενός τμήματος υποστήριξης ατόμων με αναπηρία, τόσο στο ΑΠΘ, όσο και σε όλα τα πανεπιστήμια.

2.Την κατάργηση των υποχρεωτικών παρουσιών για άτομα με αναπηρίες, ειδικά σε θεωρητικές κατευθύνσεις όπως αυτήν της Δραματολογίας, στη Θεάτρου ΑΠΘ, όπου και βρίσκομαι. 

3.Την επίσης διαμόρφωση ενός πλαισίου για την εξεταστική, καθώς τα άτομα με αυτισμό συνήθως νοσούν και με άλλες ψυχιατρικές παθήσεις , όπως αγχώδης διαταραχή ή καταθλιπτικά συμπτώματα και το άγχος αυτό είναι επικίνδυνο για την υγεία τους.

4.Την θέσπιση παράλληλης στήριξης ή παράλληλου τμήματος που θα βρίσκεται κοντά σε άτομα με αναπτυξιακές αναπηρίες – αυτισμός κλπ – όπως η δική μου. 

5. Μια αναλυτική συζήτηση με τον Πρύτανη ή τον Υφυπουργό , ώστε να εξηγήσω την κατάσταση και να βρούμε λύση.

Ευχαριστώ για την ανάγνωση