«Τι είχες Γιώργο, τι είχα πάντα» λέει μία λαϊκή ρήση αντικαθιστώντας το όνομα με εκείνο του «αλάνθαστου» αυτοδιοικητικού μας.
Ο Γιώργος Οικονόμου έχει επιλέξει εδώ και χρόνια να ασκεί σκληρή κριτική σε κάθε δημοτική αρχή. Από τον Γιώργο Ζορμπά μέχρι τον Γιάννη Μυλωνάκη, η επιχειρηματολογία του παραμένει σταθερή: οι άλλοι κάνουν λάθη, οι άλλοι διοικούν λανθασμένα, οι άλλοι ευθύνονται για τα προβλήματα της πόλης, εγώ θα τα κάνω όλα σωστά, εγώ όμως δεν παίρνω καμία ευθύνη.
Όμως η πολιτική αξιοπιστία δεν χτίζεται μόνο πάνω στην κριτική των αντιπάλων. Χτίζεται και πάνω στην ικανότητα της αυτοκριτικής. Και εκεί βρίσκεται το μεγάλο κενό.
Οι πολίτες οφείλουν να γνωρίζουν κ. Οικονόμου
Ύστερα από τόσα χρόνια δημόσιας παρουσίας, οι δημότες δικαιούνται να ακούσουν από τον ίδιο ποιο θεωρεί ότι ήταν το σημαντικότερο δικό του πολιτικό λάθος. Ποια επιλογή του αποδείχθηκε λανθασμένη; Ποια εκτίμησή του διαψεύστηκε; Ποια στάση του, εκ των υστέρων, αναγνωρίζει ότι θα έπρεπε να είχε είναι διαφορετική;
Η εικόνα ενός πολιτικού που εμφανίζεται διαρκώς ως αλάνθαστος και αντιμετωπίζει κάθε αντίπαλο ως αποκλειστικά υπεύθυνο για όσα συμβαίνουν, δύσκολα πείθει. Γιατί στην πολιτική, όπως και στη ζωή, η απόλυτη βεβαιότητα συνήθως δεν είναι ένδειξη ισχύος αλλά έλλειψης διάθεσης για ουσιαστικό απολογισμό.
Είναι εύκολο να παρουσιάζεται η πραγματικότητα ως ένα απλό δίπολο: οι άλλοι κάνουν τα πάντα λάθος και εσύ έχεις όλες τις σωστές απαντήσεις. Είναι ακόμη ευκολότερο να καλλιεργείται η εντύπωση ότι με μια αλλαγή προσώπων όλα θα λυθούν σχεδόν αυτόματα. Όμως οι πόλεις δεν διοικούνται με πολιτικά συνθήματα ούτε αλλάζουν με ένα «μαγικό ραβδί».
Οι δημότες έχουν πλέον μεγαλύτερες απαιτήσεις. Δεν αρκούνται σε έναν πολιτικό που καταγγέλλει. Περιμένουν έναν άνθρωπο που αναλαμβάνει την ευθύνη των δικών του επιλογών, αναγνωρίζει τα λάθη του και παρουσιάζει ένα ρεαλιστικό σχέδιο για το μέλλον. Γιατί όποιος ζητά την εμπιστοσύνη των πολιτών οφείλει πρώτα να αποδείξει ότι μπορεί να ασκήσει κριτική και στον ίδιο του τον εαυτό.
Η αυτοκριτική δεν είναι ένδειξη αδυναμίας. Είναι ίσως η πιο ισχυρή απόδειξη πολιτικής ωριμότητας.
Μία ωριμότητα που όπως φαίνεται ο κ. Οικονόμου δεν διαθέτει.
