Σε έντονο τόνο επικοινώνησε με το κοινό του ο τ. αντιδήμαρχος Ψηφιακής Πολιτικής του Δήμου Περιστερίου κ. Γεώργιος Τσίνας αναφερόμενος στον υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ Γιώργο Μυλωνάκη.
Ο κ. Τσίνας, ανεβάζοντας τους τόνους, έκανε λόγο για την απόλυτη παρακμή. «Δεν μιλάμε πια για σκληρή πολιτική αντιπαράθεση. Μιλάμε για μια κουλτούρα μίσους που καλλιεργείται συνειδητά. Για άκρα που τρέφονται από την ένταση. Για καρκινώματα της δημοσιότητας και των social media που μετατρέπουν τον δημόσιο λόγο σε βούρκο. Δεν μιλάμε πια για σκληρή πολιτική αντιπαράθεση. Μιλάμε για μια κουλτούρα μίσους που καλλιεργείται συνειδητά. Για άκρα που τρέφονται από την ένταση. Για καρκινώματα της δημοσιότητας και των social media που μετατρέπουν τον δημόσιο λόγο σε βούρκο.» ανέφερε συγκεκριμένα.
Γεώργιος Τσίνας: Αναλυτικά η ανάρτηση του τ. Αντιδημάρχου
Δεν πάει άλλο.
Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε ένα επίπεδο πολιτικής και κοινωνικής σήψης που δεν μπορεί να θεωρείται «κανονικότητα».
Δεν μιλάμε πια για σκληρή πολιτική αντιπαράθεση. Μιλάμε για μια κουλτούρα μίσους που καλλιεργείται συνειδητά. Για άκρα που τρέφονται από την ένταση. Για καρκινώματα της δημοσιότητας και των social media που μετατρέπουν τον δημόσιο λόγο σε βούρκο.
Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ένας άνθρωπος κατέρρευσε. Η υπόθεση του Γιώργου Μυλωνάκη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκομμένα από το κλίμα που διαμορφώνεται. Όταν η συκοφαντία βαφτίζεται «αποκάλυψη» και η στοχοποίηση γίνεται καθημερινότητα, τότε η πίεση δεν είναι απλώς πολιτική — γίνεται απάνθρωπη.
Το πιο αποκρουστικό; Άνθρωποι που, πίσω από την ανωνυμία ενός πληκτρολογίου, εύχονται θάνατο. Χωρίς ντροπή. Χωρίς φραγμούς. Χωρίς ίχνος ανθρωπιάς.
Δεν μιλάμε πια για σκληρή πολιτική αντιπαράθεση. Μιλάμε για μια κουλτούρα μίσους που καλλιεργείται συνειδητά. Για άκρα που τρέφονται από την ένταση. Για καρκινώματα της δημοσιότητας και των social media που μετατρέπουν τον δημόσιο λόγο σε βούρκο.
Όποιος κανονικοποιεί τέτοιες συμπεριφορές, όποιος σιωπά μπροστά τους ή –ακόμα χειρότερα– τις υποθάλπει για μικροπολιτικά οφέλη, έχει ευθύνη. Μεγάλη ευθύνη.
Αν συνεχίσουμε έτσι, δεν θα μείνει τίποτα όρθιο. Ούτε θεσμοί, ούτε εμπιστοσύνη, ούτε κοινωνικός ιστός.
Ήρθε η ώρα να πέσουν οι τόνοι. Να υπάρξει ένα στοιχειώδες όριο. Να βρούμε συγκλίσεις στα μεγάλα και τα σημαντικά. Να θυμηθούμε ότι απέναντί μας δεν είναι εχθροί, αλλά άνθρωποι.
Να σταματήσει επιτέλους αυτή η ανθρωποφαγία.
Περαστικά στον Γιώργο Μυλωνάκη. Δύναμη στον ίδιο και στην οικογένειά του.
